Własna aplikacja w weekend. Tylko nie ta część z pieniędzmi i danymi dzieci.
Niedziela wieczór, tydzień zaplanowany, a właściciel otwiera Claude z lekko bezczelną prośbą: „Zrób mi panel, który pokaże, jak zapełnione są poszczególne lokalizacje i gdzie mamy jeszcze wolne miejsca.” Czterdzieści minut później to działa. Ma kolory marki, wykres i przycisk Odśwież.
Rok temu skończyłoby się to wyceną od agencji. Dziś to weekendowy eksperyment.
Ta zmiana ma zresztą już swoją nazwę. W lutym 2025 roku Andrej Karpathy, urodzony w Bratysławie współzałożyciel OpenAI, opisał „nowy rodzaj programowania, który nazywam vibe coding”, w którym „w pełni poddajesz się vibe’om” i „zapominasz, że kod w ogóle istnieje” (Karpathy na X). W listopadzie Collins Dictionary ogłosił vibe coding słowem roku 2025 i opisał je jako użycie sztucznej inteligencji, której polecenia wydaje się zwykłym językiem, do pomocy w pisaniu kodu.
Widać to też w wiadomościach, które trafiają do naszego wsparcia. Tej jesieni jeden klub poprosił o dostęp tylko do odczytu, żeby zasilać danymi własny panel z wynikami reklam. Pewna szkoła chciała, żeby jej zapisy eksportowały się same. A jedna prośba o dostęp do API przyszła napisana przez ChatGPT w imieniu właściciela. Narzędzia trafiły do rąk ludzi, którzy prowadzą zajęcia, i to dobra wiadomość.
No i jest druga, mniej wygodna strona, o której demo milczy. Pierwsza wersja to ta łatwa część. W testach firmy Veracode na ponad 100 modelach AI wygenerowany kod wprowadzał znaną lukę bezpieczeństwa w 45% przypadków. Ten wynik wcale się nie poprawiał, choć modele coraz lepiej pisały kod, który po prostu działa.
Cały artykuł opiera się więc na jednej myśli: zbudujcie tę część, którą widzą rodziny i wasz zespół. Część z pieniędzmi, zasadami i danymi dzieci zostawcie backendowi, który już ich pilnuje.
Co właściciele naprawdę budują
Nie wszystko zaczyna się od aplikacji. Kilka najprzydatniejszych rzeczy z tej listy obywa się bez linijki kodu. Tak mniej więcej wygląda to, co budują ludzie, od najłatwiejszego do najtrudniejszego.
- Asystent na waszych własnych danych. „Ile zarobiliśmy w październiku?” „Które wtorkowe grupy są zapełnione mniej niż w połowie?” To nie aplikacja, tylko rozmowa. Łączycie Claude albo ChatGPT z danymi na żywo i pytacie. W Zoozie służy do tego konektor AI i od niego większość właścicieli powinna zacząć.
- Zaświadczenia i potwierdzenia, o które proszą rodzice. Na przykład potwierdzenie wpłaty albo obecności dla pracodawcy, który dopłaca do zajęć dziecka z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Imię i nazwisko, kurs, okres, zapłacona kwota. Claude z konektorem przygotuje je z danych na żywo i kod nie jest do tego potrzebny.
- Raporty dla tych, którzy was finansują. Szkoły, gminy i firmy, które opłacają zajęcia dzieciom swoich pracowników, chcą co miesiąc tego samego zestawienia. Wystarczy zbudować je raz, a potem już idzie samo.
- Panel dla właściciela albo sieci franczyzowej. Jedna z sieci franczyzowych, z którymi współpracujemy, zbudowała własny: obłożenie, przychody i wyniki każdego franczyzobiorcy na jednym ekranie. Panel dane tylko czyta i właśnie dlatego był bezpiecznym pierwszym projektem.
- Marketing obok zapisów. Wydatki na reklamy w Meta albo Google obok zajęć próbnych i zapisów. Od razu widać, która kampania zapełniła którą grupę.
- Aplikacja dla trenerów na jeden ekran. Dzisiejsze grupy, obecność jednym dotknięciem, krótka notatka dla rodziców. Ta już zapisuje dane, więc przychodzi na nią kolej później.
- Własna strona zapisów w waszej marce. Często obejdzie się bez kodu, bo wystarczą widżety dopasowane do waszej strony. Z kodem oznacza to własny grafik albo katalog zbudowany na danych na żywo.

Gdzie to się sypie: trzy prawdziwe historie
Żadna z nich nie przydarzyła się firmie prowadzącej zajęcia dla dzieci. Każda mogła.
Agent, który skasował bazę danych. W lipcu 2025 roku Jason Lemkin, założyciel SaaStr, od dwunastu dni testował vibe coding na platformie Replit. Wprost zarządził zamrożenie kodu, a mimo to agent AI usunął mu produkcyjną bazę danych z rekordami ponad 1200 menedżerów i przeszło 1190 firm. A potem napisał: „To była katastrofalna porażka z mojej strony.” Twierdził też, że przywrócenie danych nie zadziała. To również okazało się nieprawdą i dane udało się odzyskać. Prezes Replit nazwał to usunięcie „niedopuszczalnym” i czymś, co „nigdy nie powinno być możliwe”, po czym wprowadził automatyczne oddzielenie bazy testowej od produkcyjnej (Fortune).
Morał nie jest taki, że AI było złośliwe. Agent, który może zapisywać w danych na żywo, zrobi wszystko to, co nieuważny administrator. Tylko szybciej i o drugiej w nocy.
Aplikacje, które zostawiły otwarte drzwi. W marcu 2025 roku badacz bezpieczeństwa Matt Palmer przejrzał 1645 aplikacji z publicznej galerii Lovable, narzędzia do budowania aplikacji z pomocą AI. Aż 170 z nich, czyli mniej więcej co dziesiąta, pozwalało każdemu czytać dane bez logowania: imiona i nazwiska, adresy e-mail, numery telefonów, dane płatnicze i klucze API. Przyczyną był brak reguł dostępu do bazy danych w wygenerowanych aplikacjach. Lukę zarejestrowano jako CVE-2025-48757.
To właściwie nie jest historia o jednym narzędziu. AI buduje przecież to, o co je poprosicie, a o reguły dostępu prawie nikt nie prosi. Aplikacja działa za pierwszym razem, a drzwi zostają otwarte.
Kod, który działa, a i tak nie jest bezpieczny. Właśnie to mierzy wspomniany wynik Veracode. Kod się kompiluje, strona się ładuje, demo wygląda świetnie. Luka siedzi w tej części, której nie widać, więc nikt jej nie testuje.
I jeszcze dwie historie, które nie trafiają do wiadomości, bo dzieją się po cichu.
Klucz w kodzie strony. Prosicie AI, żeby „podłączyło panel do mojego systemu rezerwacji”. Najprościej jest wpisać tajny klucz prosto w kod strony. Działa. Tyle że wtedy ma go każdy, kto otworzy w przeglądarce narzędzia deweloperskie. A razem z nim imiona, nazwiska i daty urodzenia wszystkich dzieci w waszym systemie.
Ostatnie miejsce sprzedane dwa razy. Dwoje rodziców klika Zapisz przy ostatnim wolnym miejscu w tej samej sekundzie. Aplikacja domowej roboty najpierw sprawdza „czy jest miejsce?”, potem zapisuje „zajęte” i sprzedaje je dwa razy. To samo dzieje się, gdy płatność zostanie ponowiona i pobrana drugi raz. Systemy rezerwacji latami dochodziły do tego, żeby takie zasady działały bez błędu, a o tym, co kryje się za „zwykłym formularzem zapisów”, pisaliśmy osobno.
Siedem zasad, gdy budujecie na danych własnej firmy
- Tajny klucz nigdy nie trafia do przeglądarki. W kodzie front-endu może być tylko publiczny klucz widżetu. Klucz API mieszka na serwerze, w małej funkcji, którą wywołuje wasza aplikacja. Powiedzcie to AI już w pierwszym prompcie, bo samo z siebie tego nie założy.
- Zacznijcie od samego odczytu. Klucz tylko do odczytu niczego nie skasuje. Panelom, raportom, zaświadczeniom i widokom marketingowym nic więcej nie trzeba. Zapisywanie przyjdzie później, świadomie i do jednego konkretnego zadania.
- Żaden agent na danych na żywo bez hamulca. AI przygotowuje, człowiek zatwierdza. Nie bez powodu to najwyższy szczebel naszej drabiny AI i właśnie tego uczy historia ze skasowaną bazą.
- Nie budujcie drugiej bazy rodzin. Każda kopia danych dzieci w arkuszu albo w pamięci waszej aplikacji to kopia, którą odtąd trzeba chronić, aktualizować i usunąć, gdy rodzic o to poprosi. Czytajcie dane na żywo i przechowujcie tylko to, czego aplikacja naprawdę potrzebuje.
- Budujcie ekran, nie zasady. Limity miejsc, odrabianie, raty i listy rezerwowe: wasza aplikacja pyta, backend decyduje. Wtedy nie sprzeda niczego, czego firma nie oferuje.
- Pieniądze zostawcie tam, gdzie pilnują ich przepisy. Płatności kartą i polecenia zapłaty zostają u operatora płatności. Wasza aplikacja nie powinna nigdy zobaczyć numeru karty.
- Budujcie tak małe rzeczy, żeby dało się je wyrzucić. Kto to naprawi w lutym, kiedy osoba, która to „wypromptowała”, będzie na urlopie? Aplikacja, którą da się postawić od nowa w jedno popołudnie, to zaleta, a nie wada.
Dlaczego backend jest teraz ważniejszy, a nie mniej ważny
Całą tę zmianę streszcza jedno zdanie: front-end powstaje dziś w weekend, back-office nadal latami.
AI sprawiło, że ekrany są tanie. Warstwa pod nimi nie traci przez to na wartości. Wręcz przeciwnie, wartość przesuwa się właśnie tam. Zasady o tym, kto może siedzieć na którym miejscu. Płatność, która musi wpłynąć pierwszego. Zgoda rodzica na zdjęcia. Franczyzobiorca, który może widzieć tylko swoje lokalizacje. To wszystko musi się zgadzać za każdym razem i właśnie to AI chętnie zaimprowizuje, jeśli mu na to pozwolicie.
Taką warstwą ma być Zooza. Odrabiania, zajęć próbnych, rat, list rezerwowych, zgód i sieci franczyzowych pilnuje serwer. Cokolwiek na tym zbudujecie, tych zasad nie obejdzie. Zooza działa na Microsoft Azure z dostępnością 99,9% gwarantowaną w SLA i ma publiczną stronę statusu. Płatności kartą i polecenia zapłaty obsługują Stripe i GoCardless.
Prowadzą do niej trzy drogi, od takiej bez kodu po taką z kodem:
- Widżety do zapisów, grafiku i Portalu Rodzica, dopasowane do waszej marki. Wystarczy im publiczny klucz widżetu, więc na stronie nigdy nie ma nic tajnego.
- Konektor AI dla Claude i ChatGPT, bezpłatny dla każdego aktywnego klienta Zoozy. Pytacie o dane na żywo albo pozwalacie asystentowi przygotować zmiany, które potem potwierdzacie.
- REST API do własnej aplikacji albo panelu. Ma wersje i limity zapytań na każdy klucz, a każdy klucz należy do jednej firmy. Dokumentacja na docs.zooza.online zawiera plik llms.txt napisany dla narzędzi AI, więc wasz asystent do programowania przeczyta go sam.
Front-end miejcie własny. Back-office wynajmijcie.
Prompt na początek
Jeśli chcecie spróbować jeszcze w tym tygodniu, zacznijcie od czegoś, co dane tylko czyta, i wklejcie zasady razem z prośbą. Na przykład tak:
Prowadzę firmę organizującą zajęcia dla dzieci i korzystam z Zoozy. Zbuduj mi panel tylko do odczytu, który pokazuje obłożenie w każdej lokalizacji i w każdej grupie w bieżącym semestrze. Użyj API Zoozy opisanego na https://docs.zooza.online/llms.txt. Zasady: trzymaj klucz API na serwerze, nigdy w kodzie przeglądarki. Używaj tylko dostępu do odczytu. Nie zapisuj danych osobowych dzieci poza Zoozą, czytaj je na żywo. Nigdy nie twórz, nie zmieniaj ani nie usuwaj zapisów ani płatności.
Zanim zaczniecie z tego korzystać, zadajcie AI jeszcze jedno pytanie: „Gdzie z tej aplikacji mogą wyciec dane i jak ktoś mógłby ją nadużyć?” Zdziwicie się, jak szczerze odpowie.
Wróćmy do niedzielnego wieczoru. Zbudujcie ten panel. Tylko klucze zostawcie backendowi.